Egypte - Zandkorrelreisfotos

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Egypte

Afrika

Egypte was voor mij het eerste land buiten Europa dat ik bezocht. Ik dacht een makkelijk toegankelijk land aan te treffen, omdat zo'n beetje 'iedereen' er wel geweest is. Maar dat viel toch wel tegen. Het bleek een land van oppassen geblazen, je doelwit van oplichters voelen en als vrouw als loslopend wild. Rare dingen hebben mijn reisgenote en ik meegemaakt: van een man die ons wel even naar een goed restaurant zou brengen en ondertussen allerlei vreemde telefoontjes pleegde, via een dief die zich midden in de nacht zwemmend toegang wilde verschaffen tot de feluka waar wij sliepen, tot een man die ons onder het mom van 'vriendschap' de halve stad doorsleepte en daar flink voor betaald wilde worden.

Maar er waren gelukkig ook veel mooie dingen. De piramide van Sakkara, de oudheden in het Egyptisch museum, het graf van Nefertari met alle prachtige versieringen (waar je helaas geen foto's van mocht maken...), Abu Simbel - om er een paar te noemen.

Mensen op straat

Behalve de schatten van de farao is er natuurlijk meer te zien in Egypte. De mensen zelf bijvoorbeeld. Makkelijk was het niet om portretten te maken, mensen willen vaak niet of alleen tegen betaling. Dan moet je wel zorgen dat je gepast kleingeld bij de hand hebt, want wisselgeld hebben ze nooit natuurlijk!
(25 foto's)

De markt

Ik vind het overal ter wereld leuk om naar de markt te gaan, maar in Egypte is het zeker een belevenis. Nergens zie je zo goed in wat voor een andere wereld je terecht bent gekomen. Vrouwen van top tot teen in het zwart, mannen die gezellig een waterpijpje lurken, de slager waar alles open en bloot te zien is, de visverkoper met zijn waren in het zand (overdekt met vliegen), prachtig gekleurde kruiden (kunstig opgetast in kleine piramides), ezels die je bijna omver lopen... Jammer dat ik de geluiden er niet bij kan laten horen, maar deze fotoserie geeft de sfeer wel goed weer.
(20 foto's)

Schatten van de farao's

De farao's van Egypte werden gemummificeerd en begraven met, als ze rijk genoeg waren, een veelheid aan gebruiksvoorwerpen, sieraden en andere schatten. Dat zouden ze allemaal nodig hebben in hun volgende leven. Veel van deze schatten zijn nog te zien in de vorm van mooi bewerkte sarcofagen, graven, tempels en piramiden. En natuurlijk veel beelden en andere voorwerpen. Hier vind je een kleine selectie van wat er zoal te zien is van de oudheid in het moderne Egypte.
(26 foto's)

 
 

Taxi-avonturen

Vaak is het in het buitenland handig en niet duur om een taxi te nemen als je zeker wilt zijn van het snel en betrouwbaar bereiken van je bestemming. In Egypte is het echter uitkijken geblazen, voor je het weet betaal je veel meer dan nodig of word je op de verkeerde bestemming gedumpt.

Met dit soort ervaring achter de rug, dachten mijn reisgenote en ik het nu goed geregeld te hebben. Op de heenreis naar het restaurant van onze keuze hadden we direct tijdstip én prijs voor de terugreis afgesproken. Kan niet missen, toch? Wat betreft het tijdstip, dat ging inderdaad goed: keurig op tijd stond de taxi klaar voor de deur. De chauffeur kwam ons echter niet bekend voor. Desgevraagd meldde hij een collega te zijn van onze eerste chauffeur, die de dienst had overgenomen. Geen probleem. Toch?

Helaas: aangekomen bij ons hotel bleek de afgesproken prijs ineens flink gestegen te zijn. Op onze verbazing reageerde de chauffeur koeltjes met de volgende opmerking: “I have no legs”. En inderdaad…  het bleek zo te zijn. Wij waren zó overrompeld dat wij zonder verdere discussie de gevraagde, hoge prijs betaalden.

Een paar dagen later waren wij – inmiddels gepokt en gemazeld – in Luxor. Daar rijden geen gewone taxi’s, maar paard-en-wagens, de zogenaamde galeshes. Wij wilden een bezoek brengen aan de bazaar en dan wel die voor de inheemse bevolking. Er is ook een bazaar speciaal voor toeristen, maar die hadden we al gezien. Wijs als wij inmiddels waren, legden we dat omstandig uit aan de galesh-chauffeur en spraken wij keurig een prijs af voordat we instapten.

Tevreden gingen we zitten, klaar voor de rit, en het paard zette zich in beweging. Een paar seconden later en een paar meter verder stopte de wagen alweer. Opstopping? Nee hoor, bestemming bereikt, aldus de chauffeur. Wij keken eens goed en jawel hoor: de toeristenbazaar! Op ons commentaar dat dat toch niet was wat we gevraagd hadden, ging de man uit zijn dak van kwaadheid: wij dachten toch zeker niet dat hij zo ver ging rijden voor díe prijs?!

Dat dachten wij dus wel…   afspraak is afspraak. Er volgden tien minuten stilte waarin ieder van ons strak voor zich uit staarde (inclusief het paard), waarna de man zuchtend en steunend het paard aanspoorde. Om ons netjes af te zetten bij de echte bestemming en er vervolgens (nadat wij uitgestapt waren en daarna pas betaald hadden) vloekend en tierend vandoor te gaan. Arm paard…
(3 foto's)

Op pad met meneer Fahti

Het is de eerste dag van onze rondreis door Egypte. Na een ochtendexcursie met de groep, zijn we ’s middags aan ons zelf overgelaten. Mijn reisgenote en ik besluiten naar de bazaar te gaan. Op advies van de reisleider nemen we netjes een taxi en laten ons afzetten op de juiste plek. Achteraf gezien was die juiste plek waarschijnlijk niet zozeer de juiste plek voor ons, maar wél voor de gehaaide ‘toeristenjagers’ die er rond lopen. Wij werden direct herkend als geschikte prooi: nog bleek van de Europese winter, gewapend met plattegrond en zoekende blik. Wij werden aangesproken door een vriendelijke man met de vraag of hij ons kon helpen. Natuurlijk zeiden wij braaf dat dat niet hoefde, waarop de man een gokje waagde: of wij uit Nederland kwamen? Op ons bevestigende knikken perste hij er een paar Nederlandse zinnen uit, die het gewenste doel troffen: wij, naïeve beginnende wereldreizigers, waren zwaar onder de indruk om in het verre Egypte een meneer te treffen die Nederlands kon.

Natuurlijk wist de man toen dat hij beet had. Hij stelde voor om ons iets te laten zien, hij wist een plek met een mooi uitzicht over de stad, dat vonden wij zeker wel leuk. Daarna zou hij ons natuurlijk gewoon verder laten gaan met ons bezoek aan de markt, vanzelfsprekend.

Wij, nog helemaal de beleefdheid zelve, volgden de man. Dat ging op een holletje, geen tijd om onderweg iets te bekijken, foto’s maken, laat staan om de route uit het hoofd te leren. Uiteraard was dat ook de bedoeling, na een aantal keren links-rechts-links door smalle, drukke steegjes vol mensen, ezels, karren en gedoe, waren wij allang de weg kwijt. Overgeleverd aan meneer Fahti – zoals hij zich voor had gesteld.

De uitzichtplek bleek inderdaad indrukwekkend: volop zicht op een enorme vuilnisbelt. Maar meneer Fahti had nog wel een paar mooiere bezienswaardigheden voor ons – wij gingen toch wel even met hem mee? Wij – toch niet helemaal onwetend – zeiden dat we echt geen behoefte hadden aan een rondleiding en daar ook niet voor wilden betalen. Meneer Fahti vond betalen echt een idioot idee: natuurlijk hoefden wij niet te betalen, hij vond het gewoon leuk om ons even wat mooie dingen van zijn prachtige stad te laten zien, want: “I am your friend”.


Een nieuwe vriend rijker, werden wij in een razend tempo van hot naar her gesleept. Na verloop van tijd kondigde meneer Fahti aan dat we nu een kerk gingen bezichtigen en die kerk had dringend donaties nodig – de kerk werd natuurlijk beheerd door vrienden van meneer Fahti. Aangezien wij immers niets hoefden te betalen voor de rondleiding…. Nou ja, wij doneerden natuurlijk een aardig bedragje.

En voort ging het weer…

Tot meneer Fahti na een wandeling van anderhalf uur aankondigde dat hij een winkel bezat en dat het wel aardig was als we daar een kopje thee gingen drinken. Wij waren nog steeds compleet de weg kwijt en moesten heel nodig plassen, dus nou ja – geen keuze. Inmiddels was het donker geworden en wij volgden meneer Fahti in een donker straatje. Er ging een onzichtbare deur open – een donker gapend gat lag voor ons. Meneer Fahti knipte een gloeilamp die aan een draadje hing aan en zie daar: de winkel! Deze winkel was niet veel meer dan een kast zonder ramen (en zonder toilet natuurlijk) behangen met planken die volgepropt waren met allerlei prullaria. De thee werd van elders aangerukt en wij informeerden eens voorzichtig of meneer Fahti ons naar de taxistandplaats kon terug brengen, wij moesten immers erg nodig naar het toilet. Natuurlijk zou hij ons brengen! Nadat wij een souvenir hadden gekocht, natuurlijk.

Natuurlijk…
Na ellenlange onderhandelingen kocht ik dan maar een veel te duur (bleek later) doosje. En dan nu… taxi? Nee, mijn reisgenote moest toch ook nog wat kopen? Het argument dat het doosje voor ons samen was, werd natuurlijk niet geloofd, dus ook mijn reisgenote begon maar weer te onderhandelen – waarbij wij ondertussen hoopten dat wij niet in onze broek zouden plassen. Twee ongewenste souvenirs rijker, vroegen wij opnieuw naar de taxi. Natuurlijk, natuurlijk. Maar eerst betalen voor de rondleiding! “Hoezo vrienden? Jullie denken toch niet dat ik tijd heb om zomaar een paar uur te gaan rondwandelen?’

Onze blazen drongen aan op snel betalen. Ok, hoeveel kost zo’n rondleiding dan? Vriendelijk zei meneer Fahti dat we dat zelf mochten bepalen. Na enig overleg overhandigden wij een paar biljetten. Meneer Fahti telde ze, stak ze in zijn broekzak, sloeg zijn armen over elkaar en leunde rustig achterover: “Not enough…”

Het verhaal eindigt er mee dat wij nog (net) genoeg geld hadden om met de taxi naar het hotel te gaan en daar héél lang op de wc te gaan zitten…
Mag ik ter verdediging nog aanvoeren dat ik toen nog heel jong was en dat dit mijn eerste reis buiten Europa was?

 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu