IJsland - februari 2016 - Zandkorrelreisfotos

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

IJsland - februari 2016

Algemeen

Terug op IJsland
Blue Lagoon, 5-2-2016

Zestien jaar geleden maakte ik met een vriendin een rondreis door IJsland. Een eerste kennismaking met een land dat grote indruk maakte, een land waar je moeder Aarde in levende lijve ontmoet!
Sindsdien, als iemand me vraagt wat nu het mooiste land ter wereld is, zeg ik altijd: IJsland. Maar na zestien jaar werd het wel tijd om eens te kijken of ik dat nog steeds vind, dus besloot ik een tweede bezoek te plannen, in de winter deze keer. En ja, ik kan het al vast verklappen: IJsland is écht het mooiste land ter wereld.

Mijn reis begint op vrijdag vijf februari 2016. Een middagvlucht, dus lekker ontspannen met de trein naar Schiphol. Aangekomen bij de incheckbalie staat daar de reisleidster al, dat heb ik nog niet eerder meegemaakt. Goede eerste zet van Kras, waarmee ik voor het eerst reis. Na een vlucht zonder vertraging - helaas op een stoel in het midden, maar gelukkig wel naast een gezellige meneer - snel de koffer halen en de groep opzoeken.

Bij aankomst op het vliegveld zoals gebruikelijk een welkomstgroet aan de toeristen: 'welcome to Iceland'. Maar in het IJslands staat er 'welkom thuis'! Dat zegt genoeg, toch?
Alles verloopt verder vlot en op weg naar de bus kunnen we de temperatuur al even voelen. Valt mee, heb het in Lapland wel erger mee gemaakt!

De reis gaat direct van start met een bezoek aan de beroemde Blue Lagoon, op een half uurtje rijden van het vliegveld. Tijdens de vorige reis hadden we deze attractie overgeslagen, dus ook iets nieuws voor mij. In de bus krijgen we instructies, alles klinkt alsof het heel goed geregeld is. Zelf zwem ik niet, dus als enige van de groep ga ik niet in de rij voor de armbandjes waarmee je drankjes kunt halen bij de bar in de lagune.


Ik vermaak me een tijdje met het bekijken van de badgasten. Traag lopend door het water, soms met maskers van witte klei op het gezicht, doemen gestaltes als spoken op uit de mistige stoomwolken, die continu voorbij vliegen. Naarmate het donkerder wordt, wordt de sfeer steeds geheimzinniger en sprookjesachtiger. Tussen het kijken door ontvlucht ik de kou (ja, toch wel...) door in het restaurant plaats te nemen met een broodje en een smoothie van skyr - IJslandser kan toch niet! Ook in het restaurant is het uitzicht door de hoge ramen de moeite waard.

Dan verzamelt de groep zich weer op het afgesproken tijdstip en rijden we snel naar hotel Klettur. De naam verwijst naar de rots waar het hotel overheen gebouwd is: de rots is niet beschadigd, want dan zouden de elfjes boos worden...

Na inchecken en de laatste instructies voor de volgende dag neem ik nog een sandwich mee uit de lobby en installeer ik me in mijn kamer. Geen bijzonder hotel, wel schoon en van alle gemakken voorzien. Snel slapen om fit te zijn voor de eerste échte dag morgen. Ik ben weer terug op IJsland!


Stadstour en op zoek naar walvissen
Reykjavík, 6-2-2016

Na het ontbijt is het tijd voor vertrek, nog in het donker. In eerste instantie vind ik dat jammer, maar het blijkt een bonus. Het opkomende licht geeft een extra dimensie aan de stad. We beginnen de tour bij het Höfði huis. Hier hebben Ronald Reagan en Michael Gorbatsjov in 1986 gesproken over het einde van de Koude Oorlog. Een belangrijke historische plek dus, hoewel de handtekening uiteindelijk niet hier gezet werd.
We rijden verder naar Sólfar, een van de bekendste kunstwerken van Reykjavík, prachtig gelegen aan het water. De naam betekent 'Zonnereiziger' en veel mensen zien er een vikingschip in, hoewel dat niet per sé de bedoeling was van de kunstenaar: hij vond dat je er zelf maar een betekenis aan moest geven. Het kunstwerk was de opbrengst van een wedstrijd en werd onthuld bij het 200-jarig bestaan van de stad. De kunstenaar zelf was toen helaas al overleden.

Onze volgende stop is de Hallgrímskirkja. Deze kerk had ik op mijn vorige reis ook al bezocht, daar ontkom je niet aan bij een bezoek aan Reykjavík. Nu ik hem twee keer gezien heb, weet ik nog steeds niet wat ik er van moet vinden, heel mooi of juist heel lelijk? Bijzonder is hij zonder meer, hij is enig in zijn soort.

Na het bezoek aan de kerk is iedereen wel klaar voor koffie. Die gaan we gebruiken in het restaurant Perlan, oftewel 'de Parel'. Naast een restaurant en cultureel centrum is Perlan ook een verzameling warmwatertanks, bedoeld voor stadsverwarming. Rondom het restaurant (dat kan draaien!) is een uitkijkplatform gemaakt, waardoor je rondom een prachtig uitzicht over de stad hebt!

Eerst geniet ik even van het prachtige uitzicht, daarna ga ik in de rij voor koffie. De verkeerde rij, zo merken een paar reisgenoten en ik na enige tijd, voor een 'gewone' koffie mag je bij de kassa aanschuiven en zelf de automaat bedienen. Het duurt dus even, maar dan heb ik nog wat tijd om mijn koffie te consumeren. Ik schuif aan bij drie samenreizende dames, collega's zo blijkt. Gezellig, maar al gauw is het weer tijd voor de volgende etappe.

We worden afgezet in het centrum en lopen een stukje met reisleidster Susan mee. Veel van wat ik zie, heb ik eerder gezien, maar toch kan ik me moeilijk oriënteren. De herinneringen van toen passen niet helemaal in het plaatje van nu.
De wandeling eindigt bij een kraam waar je worstenbroodjes kunt eten. Populair onder IJslanders én toeristen. Een deel van de groep besluit zo'n broodje te nemen voor lunch, maar ik heb er niet zo'n zin in om buiten in de kou te moeten staan. Even warmte, een zitplek en een wc graag! Ik vind vlakbij de worsttent een pizzeria, waar ik een smakelijke tomatensoep eet. Er zit brood bij met een heerlijke, volgens mij zelf gemaakte, pesto.

Een goede bodem voor de volgende activiteit: een boottocht om walvissen te gaan spotten! Als Susan pilletjes tegen zeeziekte uitdeelt, slaat de schrik me wel even om het hart. Wordt het zo erg dan?!

Ja, in zekere zin wel. De wind is hard en de zee is ruw. Tegen het einde van de tocht wordt het steeds ruiger en veel mensen zijn inderdaad zeeziek. Zelf heb ik er gelukkig geen last van, zonder pilletje. De tocht is mooi, maar walvissen zien we niet. Er is wel even een vin te zien, maar helaas kijk ik net de verkeerde kant op. Het grootste deel van de tocht zit ik buiten, warm ingepakt in het pak dat je krijgt op het schip. Dat pak trek je dan aan over je eigen kleren, in mijn geval een thermolegging met gevoerde winterbroek, twee paar sokken en sneeuwlaarzen, een merinowollen hemd plus dito shirt er over heen, hele dikke fleece en speciale winddichte jas. En dan nog een muts, sjaal en handschoenen natuurlijk... En ondanks al die kleren, voel je de kou toch nog een beetje!

Van de boot af ga ik met de drie dames waar ik eerder koffie mee dronk op zoek naar een leuk tentje waar we iets kunnen drinken. Die vinden we snel.
Een koffie en een klein, zoet flensje later, lopen we met z'n drieën richting concertgebouw Harpa, waar we een rondleiding zullen krijgen. Het is spekglad onderweg en ik vind het af en toe een beetje eng lopen. Ik maak een IJslandse chauffeur erg aan het lachen met mijn voorzichtige oversteken...

Witte wereld
Sn
æfellsnes, 7-2-2016

Vandaag staat er een rondrit over het schiereiland Snæfellsnes op het programma. De route is afhankelijk van de weersomstandigheden en ligt dus niet van te voren vast. We slaan proviand in bij een benzinepomp: hier zijn nauwelijks voorzieningen, die bovendien misschien niet open zijn in dit seizoen. Gewapend met een zak vol voorverpakte sandwiches, bananen, nootjes, chocomel en kaneelbolletjes stap ik de bus in. Ik ben er klaar voor!

Het wordt een tocht door een koude, witte en beeldschone wereld. Het ene na het andere prachtige landschap trekt aan ons voorbij. Regelmatig stappen we uit en trotseren we de kou en de gladheid voor een paar mooie foto's. Naarmate de dag vordert wordt de wind steeds harder en ijziger, maar de zon houdt dapper vol. Ik zit vooraan in de bus en geniet de hele dag van de mooiste uitzichten. Tegenliggers zijn er nauwelijks, de enige levende wezens die we zien zijn de IJslandse paarden. Wat een prachtige dieren zijn dat met hun ruige vachten!

Halverwege de dag kunnen we toch nog even koffie drinken en naar het toilet in een hotel. Het hotel ligt prachtig aan een lavastrand, in de buurt van een eenzaam kerkje. Het kost wel even wat zweetdruppels om er te komen, de weg oversteken is een hele opgave met zulke dikke ijsplakken er op. Gelukkig krijg ik zowel heen als terug even een ondersteunende arm en kom ik uiteindelijk weer heelhuids terug in de bus.

Aan het eind van de dag bezoeken we de warmwaterbron Deildarthunguhver. Hier borrelt het kokende water op uit de aarde, wat in combinatie met de inmiddels stormachtige, ijskoude wind een bizar schouwspel van stoomwolken oplevert. Heet en koud - de hel op aarde, maar wat prachtig.

De terugreis gaat weer over zonovergoten ijswegen, waar de sneeuw in vlagen over heen blaast. Een bijzonder, bijna magisch effect. Gelukkig is er nauwelijks verkeer en hoef ik zelf niet te rijden...

Golden Circle
Thingvellir, Geysir en Gullfoss, 8-2-2016

De laatste dag is gewijd aan de zogenaamde 'Golden Circle', de route die elke toerist aflegt. Drie hoogtepunten op korte afstand van Reykjavík: Thingvellir, Geysir en Gullfoss. Thingvellir is een van de drie nationale parken van IJsland en is bovendien een belangrijke historische plek. In het jaar 930 werd hier het Alþing opgericht, een plek waar men jaarlijks bijeenkwam om zaken te doen, recht te spreken, wetten af te vaardigen en nieuws uit te wisselen. Het kan beschouwd worden als het oudste parlement ter wereld.

Tijdens ons bezoek was er weinig te zien van al deze historie. Tijdens mijn eerdere reis ben ik verder het park in geweest en heb ik onder andere de scheiding tussen de Noord-Amerikaanse en Euraziatische plaat gezien, maar nu was er maar tijd voor een klein wandelingetje. Maar wel heel bijzonder om het nu in de sneeuw te zien, heel anders dan in de zomer!

Het volgende hoogtepunt van de Golden Circle is het Geysirgebied. Hier vind je de oorspronkelijke Geysir, waar alle geisers ter wereld naar zijn vernoemd, maar deze werkt niet meer. Kleine broertje Strokkur doet echter erg zijn best: ongeveer elke acht minuten barst hij uit. Ook dit had ik al in de zomer gezien, dan is het wat makkelijker om foto's te maken - acht minuten met de camera in de aanslag in de vrieskou is lang! - maar ook hier heeft alle sneeuw en ijs wel een extra toegevoegde waarde. Zeker met het zonnetje er bij. Na een paar snelle foto's ga ik lunchen in het café. Dat is helemaal ingericht op de grote drukte, de frietjes en hamburgers worden voortdurend aangevuld en je kunt ze zo mee pakken. Dat doe ik dan ook maar, gezond eten doen we thuis wel weer. Ik schuif even aan bij een paar groepsgenoten en geniet van mijn snacks.

En dan is het tijd voor Gullfoss. In het jaar 2000 was de waterval zelf natuurlijk ook heel mooi, maar was er in de omgeving verder weinig. Ik herinner me wel een restaurantje ergens boven, maar nu loop je van dat restaurant inclusief grote souvenirshop over houten plankieren en trappen richting de waterval. Wat is dat ineens commercieel geworden zeg!

Maar gelukkig doet het allemaal niks af van de schoonheid van Gullfoss zelf. Met een jurk van ijs is hij prachtig blauw en wit in het zonnetje. Weergaloos mooi! Afzien is het wel, de wind is harder dan ooit, ik houd me nauwelijks staande. Dus na weer een paar snelle foto's gauw terug naar de bus, maar de aanblik vergeet ik niet!

De dag is dan nog niet voorbij. Na ons even opgeknapt te hebben in het hotel gaan we met het grootste deel van de groep gezellig pizza eten. Daarna is het tijd om het Noorderlicht te gaan zoeken. We doen nog even een sanitaire stop bij een benzinepomp, maar daar moet je dan wel wat kopen om te mogen plassen. Een zak chips dan maar...

Met de bus rijden we van plek naar plek. Steeds stappen we allemaal uit (muts op, jas dicht, handschoenen aan!), het licht gaat uit en in het stikdonker kijken we allemaal een poosje naar boven. Niks. Volgende plek. Weer niks. Als er een marsmannetje heeft zitten kijken, heeft hij zich rot gelachen om die rare mensen die steeds in het donker naar boven stonden te staren, ik weet het zeker. Uiteindelijk zien we helaas niks en lig ik om een uur in bed, om een paar uurtjes later al weer op te staan voor de retourvlucht.

Een korte, maar prachtige reis. Dit was mijn tweede keer IJsland, maar als het aan mij ligt, zeker niet de laatste!


Bekijk ook eens de foto-impressie van deze reis of lees en zie meer van IJsland.

 
 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu